902.gr: ΓΕΡΜΑΝΙΑ Αναγνώρισε ότι διαπράχθηκε «γενοκτονία» στη Ναμίμπια, υπόσχεται ...«βοήθεια» αλλά όχι «αποζημίωση»

Πηγή 902

Παρασκευή 28/05/2021 - 09:30
ΓΕΡΜΑΝΙΑ
Αναγνώρισε ότι διαπράχθηκε «γενοκτονία» στη Ναμίμπια, υπόσχεται ...«βοήθεια» αλλά όχι «αποζημίωση»

Φωτό αρχείου


Η κυβέρνηση της Γερμανίας αναγνώρισε σήμερα, για πρώτη φορά, ότι η χώρα διέπραξε «γενοκτονία» σε βάρος των φυλών Χερέρο και Νάμα στη Ναμίμπια την εποχή της αποικιοκρατίας και υποσχέθηκε να χορηγήσει στη χώρα της Αφρικής «αναπτυξιακή βοήθεια» ύψους 1 δισ. ευρώ και πλέον.

«Χαρακτηρίζουμε πλέον επίσημα τα γεγονότα εκείνα αυτό που ήταν, αν ιδωθούν από τη σκοπιά του σήμερα: Γενοκτονία», τόνισε ο επικεφαλής της γερμανικής διπλωματίας Χάικο Μάας, σε ανακοίνωσή του με την οποία χαιρετίζει την επίτευξη «συμφωνίας» με τη Νιαμέ, έπειτα από πέντε χρόνια σκληρών παζαριών ανάμεσα στις δύο πλευρές.

«Σε μια χειρονομία αναγνώρισης των ανυπολόγιστων δεινών που υπέστησαν τα θύματα, θέλουμε να υποστηρίξουμε τη Ναμίμπια και τους απογόνους των θυμάτων με ένα μεγάλο πρόγραμμα ύψους 1,1 δισ. ευρώ για την ανοικοδόμηση και την ανάπτυξη» της χώρας, πρόσθεσε στην ανακοίνωση ο Γερμανός ΥΠΕΞ.

Ιστορικοί λένε ότι κάπου 65.000 από τα συνολικά 85.000 μέλη της φυλής Χερέρο και τουλάχιστον 10.000 από τα 20.000 μέλη της φυλής Νάμα εξοντώθηκαν επί των ημερών της γερμανικής αποικιοκρατίας, όταν η σημερινή Ναμίμπια αποκαλείτο Γερμανική Νοτιοδυτική Αφρική (1884-1915). Κάτω από τη γερμανική αποικιακή κυριαρχία, οι δύο φυλές χρησιμοποιούνταν ως σκλάβοι, με τους περισσότερους να πεθαίνουν από την άγρια εκμετάλλευση, και τα εδάφη και τα ζώα τους κατάσχονταν και δίνονταν σε γερμανούς εποίκους, οι οποίοι ενθαρρύνονταν να εγκατασταθούν στη χώρα. Η γενοκτονία εντάθηκε μετά την εξέγερση των δύο φυλών το 1904, όταν δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι δολοφονήθηκαν ή πέθαναν από λιμό που προκάλεσαν οι γερμανικές στρατιωτικές δυνάμεις.
Απορρίπτει τις αξιώσεις για αποζημίωση το Βερολίνο

Γερμανοί αξιωματικοί, υπεύθυνοι για την γενοκτονία του 1904 (Πηγή: wikipedia)


Ο ομοσπονδιακός πρόεδρος Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάιερ αναμένεται να ζητήσει συγγνώμη σε ειδική τελετή στο κοινοβούλιο της Ναμίμπιας. Το ποσό που προσφέρει η Γερμανία θα χρησιμοποιηθεί για να γίνουν έργα σε περιοχές όπου ζουν μέλη των φυλών Χερέρο και Νάμα.

Ωστόσο, η γερμανική κυβέρνηση τονίζει σε κάθε ευκαιρία ότι το γεγονός πως αναγνωρίζει πλέον πως διαπράχθηκε γενοκτονία και δημιουργεί ταμείο για τη χορήγηση αναπτυξιακής βοήθειας δεν σημαίνει ότι θα δεχθεί να διατυπωθούν αξιώσεις για τη χορήγηση αποζημιώσεων, φοβούμενη ότι κάτι τέτοιο θα αποτελούσε δεδικασμένο και για πολλές άλλες περιπτώσεις, όπου καλείται να πληρώσει για τα αμέτρητα εγκλήματα (και) του γερμανικού καπιταλισμού σε βάρος λαών σε όλο τον κόσμο.

Αυτός ήταν και ο λόγος που οι διαπραγματεύσεις είχαν για καιρό περιέλθει σε αδιέξοδο, όπως επίσης και το ποσό που θα πρόσφερε το Βερολίνο για τα χρόνια της αποικιοκρατικής εκμετάλλευσης και καταπίεσης. Ο πρόεδρος της Ναμίμπια, ο Χάγκε Γκάινγκομπ είχε εκφράσει τη δυσαρέσκειά του το 2020 για το γεγονός πως παρότι η γερμανική κυβέρνηση είχε συμφωνήσει να ζητήσει «άνευ όρων συγγνώμη» από τον λαό και την κυβέρνηση της χώρας, δεν ήθελε επ’ ουδενί να χρησιμοποιηθεί ο όρος «αποζημιώσεις».

(Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ, dpa, AFP)

Οι Γερμανοί επιστρέφουν στον τόπο του εγκλήματος

Πηγή hellasjournal.com

Οι Γερμανοί επιστρέφουν στον τόπο του εγκλήματος: Αμνήστευση έναντι …βοήθειας! TOPICS:SiemensΓερμανίαΓερμανικές ΑποζημιώσειςΓερμανική ΚατοχήΓιώργος ΧαρβαλιάςΕλλάδαΜιχάλης ΧριστοφοράκοςΝαζιστική Γερμανία OCTOBER 27, 2019 180 SHARES FacebookTwitterLinkedIn Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΑΡΒΑΛΙΑ ΜΕΡΟΣ Α΄:  (*Το παρόν άρθρο είναι το πρώτο μιας τετραλογίας που αναδεικνύει την Γερμανική διείσδυση στην μεταπολεμική Ελλάδα από την δεκαετία του 1950 έως τις μέρες μας και την επιτακτική ανάγκη δυναμικής διεκδίκησης των πολεμικών επανορθώσεων.) Δεν νομίζω ότι είναι καθόλου τυχαίο που στη νεότερη ιστορία αυτού του τόπου δεν υπήρξε ποτέ «φιλογερμανικό» πολιτικό κόμμα. Το γεγονός προδίδει  άλλωστε και τα αισθήματα του ελληνικού λαού. Υπήρξαν όμως και υπάρχουν φιλο-γερμανοί πολιτικοί. Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι οι περισσότεροι από δαύτους ανέκυψαν μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και την Κατοχή από τους Ναζί που κατέστρεψε την πατρίδα μας. Παράξενο; Ίσως και όχι αν συνυπολογίσει κανείς την εγγενή οσφυοκαμψία των Ελλήνων πολιτικών τις τελευταίες δεκαετίες που κορυφώθηκε στο διάστημα της μεταπολίτευσης. Η γερμανική διείσδυση έγινε με  μία ιδιότυπη τακτική «μαστιγίου και καρότου», διακρατικού εκβιασμού και ταυτόχρονου εκμαυλισμού κυβερνήσεων και κοινοβουλευτικών ανδρών, από τους Χριστοφοράκους της εποχής. Απώτερος στόχος εκείνης της περιόδου βεβαίως δεν ήταν να… διασφαλιστούν τα χρήματα του Γερμανού φορολογούμενου, αλλά να ξεχαστούν οι εντυπώσεις από τα ναζιστικά εγκλήματα, κυρίως όμως να ακυρωθούν οι συνέπειες τους σε οικονομικό και διεθνές νομικό επίπεδο, ώστε να μη μπορούν να εγερθούν αξιώσεις αποκατάστασης. Δωροδοκώντας ή εκβιάζοντας  πρόσωπα κλειδιά σε κυβερνήσεις και οικονομικές ελίτ χωρών που υπέστησαν καταστροφές από την ναζιστική λαίλαπα οι γερμανικές μεταπολεμικές κυβερνήσεις κατάφεραν να πετύχουν την συλλογική τους αμνήστευση για να μην μπουν στην ανάγκη να αποκαταστήσουν τα εκατοντάδες χιλιάδες θύματα της θηριωδίας τους. Ελάχιστα χρόνια μετά τη λήξη του πολέμου η «κατεστραμμένη» Γερμανία που είχε ξανασταθεί στα πόδια της διαθέτοντας αστείρευτα παραγωγικά αποθέματα, αντάλλασσε δάνεια και πάσης φύσεως «υλικοτεχνική βοήθεια» με ασυλία στους εγκληματίες πολέμου. Οι μεταπολεμικές ελληνικές κυβερνήσεις με την σειρά τους, ανεξαρτήτως ιδεολογικού προσήμου, είχαν ίσως την πιο ενδοτική στάση απέναντι στις απαράδεκτες γερμανικές απαιτήσεις. Όπως αναφέρει στο εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο του ο ερευνητής Δημήτρης Κ. Αποστολόπουλος («Καθημερινή» 26/7/2015): «Η δίωξη Γερμανών, πού ήταν υπεύθυνοι για σκληρά αντίποινα και απάνθρωπα εγκλήματα απέναντι στον ελληνικό λαό κατά τη διάρκεια της Κατοχής αποτελεί ένα από τα πιο δύσκολα κεφάλαια της ιστορίας της πρώτης μεταπολεμικής περιόδου. Οι ένοχοι με ελάχιστες εξαιρέσεις, δεν τιμωρήθηκαν για τις πράξεις τους». Ήδη από το 1950 η κυβέρνηση του Κόνραντ Αντενάουερ δεν δίστασε να απαιτήσει ως αντιστάθμισμα για την προοπτική ανάπτυξης των ελληνογερμανικών σχέσεων την αποφυλάκιση ενός διαβόητου Γερμανού Ναζί, του στρατηγού Αντρέ (στρατιωτικός διοικητής Κρήτης), όπως και ενός διαβόητου κατασκόπου, του Αρθουρ Ζάιτς  που είχε καταδικαστεί από ελληνικό στρατοδικείο. Και τα δύο αιτήματα που διατυπώθηκαν επισήμως με επιστολή προς τον τότε αντιπρόεδρο και υπουργό εσωτερικών Γεώργιο Παπανδρέου έγιναν ασμένως δεκτά.(Δημοσθένη Κούκουνα: «Η υπόθεση Μέρτεν», σελ. 20) Το 1952 (με τον νόμο 2058) η ελληνική δικαιοσύνη είχε ήδη στείλει περίπου διακόσιες σχετικές υποθέσεις στις γερμανικές αρχές για περαιτέρω δίωξη, χωρίς ορατό αποτέλεσμα. Τον Δεκέμβριο του 1954 η Αθήνα πρότεινε να παραπέμψει ακόμη 250 υποθέσεις, όμως η Βόννη που ήθελε να κλείσει το ζήτημα άρον-άρον και χωρίς δικές της δικαστικές ενέργειες, απέρριψε την πρόταση με το πρόσχημα ότι θα…επιβάρυνε την γερμανική δικαιοσύνη. Η κατηφόρα συνεχίστηκε όταν λίγα χρόνια αργότερα η κυβέρνηση Καραμανλή δέχτηκε στην ουσία την συλλογική αμνήστευση Γερμανών εγκληματιών πολέμου, ανταλλάσσοντας την, με ένα δάνειο 200 εκατομμυρίων μάρκων και «υλικοτεχνική βοήθεια». Το 1959 η ελληνική κυβέρνηση, υπό το κράτος πανικού από τους εκβιασμούς των Γερμανών, έφερε στη βουλή Νομοθετικό Διάταγμα σύμφωνα με το οποίο αναστελλόταν «αυτοδικαίως και χωρίς να απαιτείται απόφασις τις δικαστηρίου, πάσα διώξις Γερμανών υπηκόων, φερομένων ως εγκληματιών πολέμου». Υπήρξαν τότε απίθανες δηλώσεις Ελλήνων πολιτικών όπως του υπουργού δικαιοσύνης Κωσταντίνου Καλλία που απέδωσε την εκτρωματική νομοθετική ρύθμιση στην ανάγκη «να παραμεριστούν τα εμπόδια διά την ανάπτυξιν των σχέσεων μας με την Δυτική Γερμανία» ή του Παναγιώτη Κανελλόπουλου που από το βήμα της βουλής είπε το αμίμητο: «Κατέχομαι υπό βαθείας ευλαβείας έναντι των θυμάτων των Καλαβρύτων, αλλά αι σφαγαί εκεί προεκλήθησαν ως αντίποινα δια φόνους Γερμανών και μάλιστα αιχμαλώτων»!(Σπύρος Λιναρδάτος «Από τον Εμφύλιο στη Χούντα», τομ Γ΄ 1955-61 σελ. 483) Όμως αυτό που ξεπερνά κάθε φαντασία ήταν το θράσος των Γερμανών Ναζί και ειδικότερα των σφαγεών να επιστρέφουν στον τόπο του εγκλήματος σαν μην συμβαίνει τίποτα. Οι ηττημένοι με τον αέρα του νικητή, αλαζόνες και προκλητικοί να κουνούν το δάχτυλο στα θύματα τους. Δυο τέτοιες περιπτώσεις συγκλόνισαν το πανελλήνιο και αντιμετωπίστηκαν ενδοτικά από τις ελληνικές κυβερνήσεις. Θεωρώ χρέος να τις υπενθυμίσω γιατί έχουν πολλά κοινά στοιχεία με το σημερινό θράσος του Βερολίνου και την απαίτηση να προστατεύονται οι άνθρωποι τους, όπως ο Χριστοφοράκος Την επόμενη Κυριακή: «Ο Χασάπης της Θεσσαλονίκης» και η συκοφάντηση του Καραμανλή μέσω του «έγκυρου» Σπίγκελ… Τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν απαραίτητα τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.

Πηγή: Οι Γερμανοί επιστρέφουν στον τόπο του εγκλήματος: Αμνήστευση έναντι …βοήθειας! https://hellasjournal.com/2019/10/oi-germanoi-epistrefoyn-ston-topo-toy-egklimatos-amnisteysi-enanti-voitheias/

Οι Γερμανοί επιστρέφουν στον τόπο του εγκλήματος: Ο Μέρτεν, το Σπίγκελ, η συκοφάντηση Καραμανλή TOPICS:ΓερμανίαΓερμανοίΚαραμανλήςΜΑΞ ΜΕΡΤΕΝΜΠΡΙΝΕΡΝαζίΣπίγκελ NOVEMBER 3, 2019 82 SHARES FacebookTwitterLinkedIn Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΑΡΒΑΛΙΑ ΜΕΡΟΣ Β’ (*Το παρόν άρθρο είναι το δεύτερο μιας τετραλογίας που αναδεικνύει την Γερμανική διείσδυση στην μεταπολεμική Ελλάδα από την δεκαετία του 1950 έως τις μέρες μας και την επιτακτική ανάγκη δυναμικής διεκδίκησης των πολεμικών επανορθώσεων.) Η πιο κραυγαλέα ίσως περίπτωση αμετανόητου Γερμανού Ναζί και σεσημασμένου εγκληματία πολέμου, που επέστρεψε στην μεταπολεμική Ελλάδα, ως… φίλος, δίχως ίχνος μεταμέλειας για την ειδεχθείς πράξεις του, αφορά τον Μάξ Μέρτεν, γνωστότερο ως «Χασάπη της Θεσσαλονίκης», και υπεύθυνο για τον βίαιο εκτοπισμό 45 χιλιάδων Ελλήνων Εβραίων. Οι σκηνές φρίκης από το μαύρο Σάββατο στις 11 Ιουλίου του 1942, όταν οι Ναζί συγκέντρωσαν 9 χιλιάδες Εβραίους στην Πλατεία Ελευθερίας για να τους στείλουν σε καταναγκαστικά έργα, υποχρεώνοντας τους με την απειλή όπλων να παριστάνουν τους πιθήκους, έχει μείνει ανεξίτηλα χαραγμένη στην Κατοχική ιστορία της συμπρωτεύουσας. Το έγκλημα ολοκληρώθηκε λίγες εβδομάδες αργότερα όταν στην Θεσσαλονίκη κατέφθασε ο Μέρτεν, νεαρός λοχαγός του Γερμανικού Στρατού για να αναλάβει τον ρόλο του άτυπου διοικητή της πόλης.  Με την αγαστή συνεργασία του (φυγόδικου) αξιωματικού των Ες-Ες, Αλόις Μπρίνερ και του υπασπιστή διερμηνέα του, Ελληνογερμανού Αρτουρ Μάισνερ, υλοποίησε την «τελική λύση» στο «πρόβλημα» της ακμάζουσας μέχρι τότε εβραικής κοινότητας, στέλνοντας μαζικά τα μέλη της στο Αουσβιτς. Ο Μέρτεν θεωρείται ως κύριος υπεύθυνος της γενοκτονίας των Εβραίων της Θεσσαλονίκης αλλά και της υφαρπαγής της περιουσίας τους που υπολογίζεται στο τεράστιο για εκείνη την εποχή ποσό των 125 εκ.  χρυσών φράγκων, με μεθόδους στυγνού εκβιασμού για την ζωή τους, αλλά ακόμη και…τυμβωρυχίας του εβραικού νεκροταφείου! Αμέσως μετά την λήξη του πολέμου ο Μέρτεν συνελήφθη από τους Αμερικανούς, αφέθηκε όμως ελεύθερος κατόπιν «διασταύρωσης στοιχείων» με τις ελληνικές αρχές για την δράση του στη Θεσσαλονίκη, καθώς «ουδέν επιλήψιμον διεπιστώθη». Οπως αναφέρει στο λεπτομερές βιβλίο του(«Η υπόθεση Μέρτεν και η σύγκρουση με τον Καραμανλή») ο ερευνητής Δημοσθένης Κούκουνας, η σύζυγος του Μέρτεν επισκέφθηκε τα γραφεία της ελληνικής στρατιωτικής αποστολής και μίλησε με τον επικεφαλής της, Αλέξανδρο Υψηλάντη, ο οποίος την διαβεβαίωσε ότι δεν εκκρεμεί καμία δίωξη. Την ίδια ώρα ο ίδιος δωσίλογος κρατικός υπάλληλος τηλεγραφούσε στις ελληνικές αρχές προτείνοντας την απόρριψη του αμερικανικού αιτήματος για παράδοση λόγω της «άμεμπτης συμπεριφοράς και των ανεκτίμητων υπηρεσιών» του Μέρτεν προς την Ελλάδα! Ετσι ο σφαγέας των Εβραίων της Θεσσαλονίκης άρχισε μια νέα καριέρα στην μεταπολεμική Γερμανία ξαναγυρνώντας, όπως χιλιάδες «συνάδελφοι» του Ναζί, στον δημόσιο τομέα ως ανώτερο στέλεχος(εισαγγελέας!) του γερμανικού υπουργείου δικαιοσύνης. Ηταν δε τόσο καλά δικτυωμένος και αδίστακτος που το 1956 ζήτησε να τοποθετηθεί πρόξενος της Δυτικής Γερμανίας στην Ελλάδα! Η απαίτηση δεν ήταν παράλογη για τα γερμανικά ήθη. Ο πρώτος Γερμανός πρέσβης που ήρθε μεταπολεμικά στην χώρα μας ήταν ο Τέοντορ Κόρτ, ο οποίος μέχρι το 1938 είχε διατελέσει επιτετραμμένος της Χιτλερικής Γερμανίας στην Αθήνα. Τον Μαιο του 1957, ο Μέρτεν είχε την απίθανη έμπνευση να έρθει στην Ελλάδα για να καταθέσει ως…μάρτυρας υπεράσπισης στην δίκη του παλαιού υπασπιστή του και επίσης εγκληματία πολέμου, Αρτουρ Μάισνερ! Για κακή του τύχη ένας παρατηρητικός δικαστικός τον εντόπισε και έσπευσε να ειδοποιήσει τον αντιεισαγγελέα Ανδρέα Τούση. Ο τελευταίος διέταξε την σύλληψη του Γερμανού, την προφυλάκιση του και την παραπομπή του σε δίκη. Τελικά, ύστερα από δικαστικές έρευνες 20 μηνών και καταθέσεις διακοσίων και πλέον μαρτύρων, η δίκη του Μέρτεν άρχισε στις 11 Φεβρουαρίου 1959.  Λίγες μέρες νωρίτερα και κάτω από την αφόρητη εκβιαστική πίεση της επίσημης Γερμανίας η κυβέρνηση Καραμανλή έφερνε στη βουλή για ψήφιση το νομοσχέδιο «περί αναστολής διώξεων εγκληματιών πολέμου». Παρότι δόθηκαν διαβεβαιώσεις ότι η ρύθμιση αυτή δεν αφορά την περίπτωση Μέρτεν, στην πράξη αποδείχθηκε ότι ο συγκεκριμένος Γερμανός εγκληματίας έτυχε της ευεργετικής της πρόνοιας. Καταδικάστηκε σε 25ετή κάθειρξη, ως υπεύθυνος για την γενοκτονία των Εβραίων της Θεσσαλονίκης, αλλά αποφυλακίστηκε και απελάθηκε από την Ελλάδα στις 5 Νοεμβρίου 1959. Ευθύς μετά την άφιξη του στη Δυτική Γερμανία συνελήφθη και βεβαίως αφέθηκε ελεύθερος με τον όρο να παρουσιάζεται στην αστυνομία δύο φορές την εβδομάδα… Ομως ο Γερμανός εγκληματίας δεν είχε πει την τελευταία του λέξη. Επιθυμούσε διακαώς να πάρει εκδίκηση από μία ελληνική κυβέρνηση που επέβαλε την φυλάκιση του, έστω και διάστημα μερικών μηνών. Στις 28 Σεπτεμβρίου του 1960 η γερμανική εφημερίδα «Ηχώ του Αμβούργου» και…(οποία έκπληξη) το «έγκυρο» Σπίγκελ δημοσίευσαν αφηγήσεις του Μέρτεν σύμφωνα με τις οποίες ο πρωθυπουργός Κωσταντίνος Καραμανλής, ο υπουργός  εσωτερικών Δημήτρης Μακρής και η σύζυγος του Δοξούλα Λεοντίδου υπήρξαν συνεργάτες και πληροφοριοδότες των αρχών Κατοχής έναντι αμοιβής από τις κατασχεμένες περιουσίες των Εβραίων της Θεσσαλονίκης. Ο θρασύτατος Ναζί εγκληματίας ισχυρίστηκε ότι διαθέτει και…φωτογραφικά ντοκουμέντα, τα οποία βεβαίως δεν είδαν ποτέ το φως της δημοσιότητας. Το μέγεθος της συκοφαντίας ήταν τέτοιο που ακόμη και η αντιπολίτευση δυσκολεύθηκε να το κεφαλαιοποιήσει πολιτικά. Χαρακτηριστικό ήταν ότι σε όλο το διάστημα της Κατοχής, ο Κωσταντίνος Καραμανλής δεν είχε πατήσει το πόδι του στη Θεσσαλονίκη. Η κυβέρνηση του όμως πλήρωσε το νόμισμα της ανεπιφύλακτης υποταγής στις απαιτήσεις της επίσημης(μεταπολεμικής) Γερμανίας που επέμενε να προστατεύει τους Ναζί εγκληματίες πολέμου ως τέκνα προερχόμενα από τα σπλάχνα της. Η υπόθεση Μέρτεν είναι ίσως η πλέον γνωστή αφού συγκλόνισε για χρόνια ολόκληρα το πανελλήνιο, αλλά δεν είναι η μόνη που αποδεικνύει την διεστραμμένη ψυχοσύνθεση των Γερμανών κατακτητών. Υπήρξε κι άλλη περίπτωση διαβόητου Ναζί  που αποφάσισε να επιστρέψει στον τόπο του εγκλήματος, αυτή τη φορά όχι ως «μάρτυρας υπεράσπισης» συναδέλφου του, αλλά ως πρωταγωνιστής αγώνα ταχύτητας αυτοκινήτου! Την επόμενη Κυριακή: «Ο αιμοσταγής Γκούντερ Κόλβες, το ράλι «Ακρόπολις» και η φυγάδευση ενός ακόμη εγκληματία». Τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν απαραίτητα τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.

Πηγή: Οι Γερμανοί επιστρέφουν στον τόπο του εγκλήματος: Ο Μέρτεν, το Σπίγκελ, η συκοφάντηση Καραμανλή https://hellasjournal.com/2019/11/oi-germanoi-epistrefoyn-ston-topo-toy-egklimatos-o-merten-to-spigkel-i-sykofantisi-karamanli/

Ράδιο 98.4 ΚρήτηςMarco De Paolis:《Κυνηγώντας》νομικά τους Ναζί Εγκληματίες πολέμου

Πηγή ράδιο 98.4 Κρήτης στην εκπομπή του Γιώργου Σαχίνη

Ληγμένο το θέμα των αποζημιώσεων, προκαλεί η Μέρκελ: Καμία αλλαγή των όρων για το χρέος

Πηγή hellasjournal.com

Ληγμένο το θέμα των αποζημιώσεων, προκαλεί η Μέρκελ: Καμία αλλαγή των όρων για το χρέος

Την πάγια θέση του Βερολίνου ότι το ζήτημα των πολεμικών αποζημιώσεων «έχει πολιτικά και νομικά οριστικά διευθετηθεί», επανέλαβε η αναπληρώτρια κυβερνητική εκπρόσωπος Ουλρίκε Ντέμερ, απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με την γνωμοδότηση της Bundestag για το θέμα, η οποία επισημαίνει ότι η γερμανική θέση μπορεί μεν να στηριχθεί στη βάση του διεθνούς δικαίου, αλλά δεν είναι απόλυτη. Η γνωμοδότηση του γερμανικού Κοινοβουλίου, η οποία εξεδόθη έπειτα από αίτημα του κόμματος της γερμανικής Αριστεράς (Die Linke), είχε αμφισβητήσει την απόρριψη των ελληνικών απαιτήσεων για τις πολεμικές αποζημιώσεις του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου από τη γερμανική κυβέρνηση. Ανέφερε δε ότι«η θέση της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας είναι εύλογη κατά το Διεθνές Δίκαιο, αλλά σε καμία περίπτωση δεσμευτική». «Λάβαμε γνώση της γνωμοδότησης. Τη θέση μας, βάσει της οποίας το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων είναι πολιτικά και νομικά οριστικώς διευθετημένο, την εκθέσαμε εδώ επανειλημμένα και δεν έχει αλλάξει κάτι σε αυτήν. Η ίδια η Καγκελάριος εκφράστηκε για αυτό στην Αθήνα», δήλωσε η κυρία Ντέμερ και επανέλαβε την δήλωση της κυρίας Μέρκελ κατά την συνάντησή της με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο. Η αναπληρώτρια κυβερνητική εκπρόσωπος επανέλαβε πάντως ότι «η γερμανική κυβέρνηση παίρνει πολύ σοβαρά τις ευθύνες της για το παρελθόν», και πρόσθεσε χαρακτηριστικά: «Η Γερμανία μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο αναγνώρισε ξεκάθαρα την ευθύνη της για τα θύματα του εθνικοσοσιαλισμού. Δεν μπορεί κανείς να πάρει πίσω την αδικία που έχει γίνει. Ακριβώς για αυτό θέλουμε να συνεχίσουμε τις προσπάθειές μας για συμφιλίωση και να κοιτάξουμε από κοινού στο μέλλον, αλλά στην επί της αρχής νομική μας θέση δεν έχει αλλάξει κάτι». Απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με το εάν η Γερμανία ενδιαφέρεται προκειμένου να αποσαφηνιστούν τα νομικά θέματα, η κυρία Ντέμερ περιορίστηκε να επαναλάβει την γερμανική θέση και να σημειώσει ότι «θα εργαστούμε και με διάλογο με την ελληνική κυβέρνηση για την συνέχιση των εργασιών συμφιλίωσης». Από την πλευρά του υπουργείου Εξωτερικών, ο εκπρόσωπος Ράινερ Μπρόιλ διευκρίνισε ότι δεν επιδιώκεται από καμία από τις δύο πλευρές η απασχόληση του Διεθνούς Δικαστηρίου για το θέμα, επανάλαβε όσα είχε προηγουμένως αναφέρει η κυβερνητική εκπρόσωπος και πρόσθεσε ότι δεν υπάρχει σε αυτά κάποια νομική ασάφεια. Δεν βλέπει αλλαγή στις προϋποθέσεις για την εξυπηρέτηση χρέους η Μέρκελ Δεν βλέπει λόγο για αλλαγή του πλαισίου προϋποθέσεων που έχουν αποφασιστεί από το Eurogroup σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, δήλωσε η Καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ, απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με ενδεχόμενες ελαφρύνσεις στην εξυπηρέτηση του ελληνικού χρέους, καθώς ο νέος Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ανήκει στην ίδια ευρωπαϊκή πολιτική οικογένεια με την κυρία Μέρκελ. «Οι υπουργοί Οικονομικών ήδη έχουν κάνει την ανακοίνωσή τους, ότι καταρχάς το πλαίσιο προϋποθέσεων παραμένει. Και βεβαίως δεν παίζει ρόλο σε ποιο κόμμα ανήκει ο εκάστοτε Πρωθυπουργός, αλλά αυτά είναι προγράμματα, για τα οποία έχει γίνει εκτεταμένη διαπραγμάτευση. Τώρα βεβαίως θα δούμε τι θα κάνει ο Έλληνας Πρωθυπουργός, τι αιτήματα θα θέσει, αλλά έχω μιλήσει μαζί του τηλεφωνικώς και μου υποσχέθηκε προ πάντων ότι θα υλοποιήσει γοργά μια μεταρρυθμιστική ατζέντα, η οποία θα δημιουργήσει και οικονομική ανάπτυξη. Και αυτό θα το δούμε τώρα, αλλά οι υπουργοί Οικονομικών είπαν καταρχάς ότι δεν βλέπουν λόγο για αλλαγή του πλαισίου των προϋποθέσεων. Με αυτό συμφωνώ κι εγώ», δήλωσε η Άγκελα Μέρκελ κατά την διάρκεια κοινής συνέντευξης Τύπου με τον Πρωθυπουργό της Φινλανδίας Άντι Ρίνε. Ο κ. Ρίνε, η χώρα του οποίου διατηρεί την Προεδρία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά το τρέχον εξάμηνο, δήλωσε για το ίδιο θέμα: «Σε ό,τι αφορά την Ευρωζώνη και την περαιτέρω ανάπτυξή της, εμείς στην Φινλανδία έχουμε συζητήσει πολύ γι’ αυτό το θέμα. Μια καλύτερη Ευρωζώνη μπορεί να επιτευχθεί με το να εφαρμόζουμε τις αποφάσεις που λάβαμε. Αυτές τις οποίες ήδη λάβαμε. Και μετά ερχόμαστε σε αυτό το σημείο όπου μπορούμε να συνεχίσουμε τις συζητήσεις και στο πεδίο της Ευρωζώνης». ΑΠΕ-ΜΠΕ της ανταποκρίτριας Φ. Καραβίτη

Πηγή: Ληγμένο το θέμα των αποζημιώσεων, προκαλεί η Μέρκελ: Καμία αλλαγή των όρων για το χρέος https://hellasjournal.com/2019/07/dieythetimeno-to-thema-ton-apozimioseon-eipe-i-merkel-kamia-allagi-ton-oron-gia-to-chreos/

Ράδιο 98.4 Ηράκλειο, Κρήτη, Γ.Μαργαρίτης : Η αλαζονική συμπεριφορά της Γερμανίας και η προχειρότητα της Ρηματικής Διακοίνωσης

https://www.radio984.gr/

Ο καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας στο ΑΠΘ Γιώργος Μαργαρίτης, στηλίτευσε την αλαζονική συμπεριφορά της Γερμανίας με το «Όχι» στο αίτημα της Ελλάδας με ρηματική διακοίνωση για τις επανορθώσεις από την περίοδο της Κατοχής, σημειώνοντας ότι στη ουσία μας αγνοεί ακόμη κι ως ύπαρξη κράτους, όταν είμαστε από εκείνες της χώρες που 70 και πλέον χρόνια μετά, συνθήκη ειρήνης δεν έχει υπογραφεί από πλευράς της, ακριβώς για να μην αναλάβει τις υποχρεώσεις της στο θέμα των επανορθώσεων. Στιγμάτισε την νέα προκλητική συμπεριφορά του Ρίχτερ και αναρωτήθηκε τι λένε πλέον ακόμη και οι εν Ελλάδι υποστηρικτές του στο παρελθόν, ενώ περιέγραψε γιατί κατά την γνώμη του η Ρηματική Διακοίνωση της Ελληνικής Κυβέρνησης είναι πρόχειρη παραμονές εκλογών , για λόγους εντυπώσεων και μόνο

https://www.radio984.gr/post/g-margaritis-i-alazoniki-symperifora-tis-germanias-kai-i-procheirotita-tis-rimatikis-diakoinosis/

Ο επίσημος αισχρότατος και ιμπεριαλιστικός σχολιασμός της γερμανίας στην ελληνική ρηματική διακοίνωση για διαπραγματεύσεις για τις γερμανικές αποζημιώσεις

https://www.auswaertiges-amt.de/de/newsroom/regierungspressekonferenz/350810#content_0

Erklärungen des Auswärtigen Amts in der Regierungspressekonferenz vom 05.06.2019

Forderung Griechenlands nach Verhandlungen über Reparationen

FRAGE VALASSOPOULOS: Eine Frage an das Außenministerium: Griechenland hat Deutschland gestern eine diplomatische Verbalnote geschickt und fordert offizielle Verhandlungen über Kriegsreparationen. Wissen Sie das, und was sagen Sie dazu?

BREUL (AA): Ich kann Ihnen bestätigen, dass wir gestern eine Verbalnote erhalten haben; die hat der griechische Botschafter im Auswärtigen Amt übergeben. Den Inhalt prüfen wir derzeit, ebenso die Resolution des griechischen Parlaments zu diesem Thema, die Ihnen bekannt ist. Eine Verbalnote ist grundsätzlich eine Art der vertraulichen Kommunikation, daher werde ich mich zum genauen Inhalt hier nicht weiter äußern können.

FRAGE PAPPAS: Herr Breul, zum genauen Inhalt vielleicht nicht, aber zu der Position der deutschen Regierung zu diesem Thema vielleicht doch, oder?

BREUL: Ja, ich glaube, das hat Herr Seibert hier schon getan ‑ ich meine, es war irgendwann Ende April ‑, und an dieser grundsätzlichen Position hat sich nichts geändert.

ZUSATZFRAGE PAPPAS: Zu dieser Position der deutschen Regierung gehört die Äußerung, dass dieses Thema schon abgeschlossen worden sei, und dazu gehört auch das Thema der Zwangsanleihe, die Deutschland in Griechenland während der deutschen Besatzung im Zweiten Weltkrieg genommen hat. Diese Zwangsanleihe damals war ein bilateraler Vertrag zwischen der Reichsbank und der griechischen Bank, und die Frage ist: Warum gehört das auch zu diesem Topf von Kriegsreparationen, wobei zwei Raten allerdings schon zurückgezahlt worden sind?

BREUL: Ich kann dazu nur sagen, dass auch die Frage der Anleihe keine neue ist und unserer Meinung nach ‑ ich kann es gerne wiederholen ‑ über 70 Jahre nach dem Kriegsende und mehr als 25 Jahre nach dem Zwei-plus-Vier-Vertrag die Reparationsfrage rechtlich und politisch abgeschlossen ist.

FRAGE: Das war der erste offizielle Schrieb von Griechenland. Ist eine offizielle Antwort von Deutschland nicht angebracht?

BREUL: Wie gesagt, das ist eine Verbalnote, die gestern eingegangen ist. Die werden wir prüfen. Manche Verbalnoten bedürfen einer Antwort, andere bedürfen es nicht. Da wage ich heute keine Prognose.

FRAGE KOUPARANIS: Nun wollen Sie nicht zum Inhalt der griechischen Verbalnote eingehen, aber das griechische Außenministerium hatte eine Erklärung abgegeben und gibt den Inhalt der Verbalnote wieder, nämlich die Forderung, dass Griechenland mit Deutschland in Gespräche eintritt, was die Forderung nach Wiedergutmachung, nach Reparationszahlungen, und die Zwangsanleihe während der Besatzungszeit betrifft.

Das vierte Thema ‑ vielleicht können Sie mir da eine Antwort geben, Frau Fietz ‑ ist das Thema von Raubkunst, also geraubten griechischen Kulturgütern. Was ist denn die grundsätzliche deutsche Haltung dazu?

FIETZ (BReg): Lassen Sie mich bitte noch einmal ganz grundsätzlich sagen ‑ was Herr Seibert hier an dieser Stelle auch schon gesagt hat ‑, dass sich Deutschland seiner historischen Verantwortung auf jeden Fall bewusst ist und dass wir um die große Schuld und um das große Leid wissen, dass Deutschland und Deutsche zuzeiten des Nationalsozialismus über Griechenland gebracht haben. Die Lehre, die wir daraus ziehen, ist, alles daranzusetzen, dass Deutschland und Griechenland als Freunde und Partner gute Beziehungen haben und dass sie sich gegenseitig zum Wohl beider Länder unterstützen. Das ist erst einmal das Grundsätzliche. Was das Juristische anbelangt, ist die deutsche Position hier auch klargestellt worden.

Was das Kunstthema anbelangt, gilt natürlich auch grundsätzlich, dass man im guten Einvernehmen miteinander handeln möchte. Details kann ich Ihnen dazu an dieser Stelle allerdings nicht nennen.

FRAGE PAPPAS: Vor ein paar Monaten ist eine Initiative namens „Respekt für Griechenland“ ins Leben gerufen worden. Das sind allein deutsche namhafte Politiker, Historiker und Künstler, die einen Dialog mit Griechenland fordern und eine Lösung vorschlagen. Dazu gehört auch die Entschädigung der griechischen Juden sowie auch Infrastrukturprojekte in Orten, an denen Gräueltaten passiert sind, und auch die sogenannte Zwangsanleihe. Wie steht die Bundesregierung dazu? Hat sie davon Notiz genommen? Kennt sie diese Initiative? Das ist eine rein deutsche Initiative.

BREUL: Zu dieser konkreten Initiative bin ich jetzt hier an dieser Stelle nicht sprechfähig; da mache ich mich gerne noch einmal schlau, wie das unsere Experten im Haus sehen.

Ich möchte aber noch einmal betonen: Natürlich setzen wir auf den Dialog mit Griechenland, natürlich stehen wir zu unserer politischen und moralischen Verantwortung für die Verbrechen im Zweiten Weltkrieg; das ist keine Frage. Uns ist nur wichtig, den Aspekt zu betonen, dass die Frage der Reparationen politisch und rechtlich abgeschlossen ist. Das schließt natürlich nicht aus, dass wir auch weiter daran arbeiten, etwa eine gemeinsame Erinnerungskultur zu entwickeln und sichtbare Zeichen der Versöhnung zu setzen. Wir haben zum Beispiel einen Deutsch-Griechischen Zukunftsfonds eingerichtet, mit dem wir Projekte vorantreiben wollen, die auf eine gemeinsame gute Zukunft der beiden Länder abzielen.

Es ist also nicht so, dass wir hier einfach das wiederholen, was wir immer gesagt haben, und damit ist Schluss. Nein, wir stehen zum Dialog, wir stehen zur Zusammenarbeit, und dabei soll es auch bleiben.

FRAGE KOUPARANIS: Herr Breul, in einem Bericht der Onlineausgabe einer auflagenstarken deutschen Zeitung habe ich das gestern gelesen. Da beruft man sich auf das Auswärtige Amt, und es heißt, dass mit der Verbalnote gestern auch der Bericht des griechischen Parlaments ‑ ich weiß nicht, 300 Seiten oder so ‑ übergeben worden sei ‑ es war aber recht missverständlich, ob das tatsächlich geschehen ist ‑ und dass Sie eben Zeit bräuchten, um sich über diesen Bericht kundig zu machen. Kann es denn sein, dass dieser Bericht, der 2016 fertiggestellt wurde und schon im letzten Jahr in Griechenland online zu lesen war, von der diplomatischen Vertretung in Athen dem Amt nicht übermittelt wurde?

BREUL: Doch. Ich glaube, Sie beziehen sich da auf eine Passage, in der wir darauf hingewiesen haben, dass uns die griechische Übersetzung des Parlamentsbeschlusses nicht vorliegt. Das heißt nicht, dass wir nicht verstehen würden, was da drinsteht, sondern dass es, da es da auch um rechtsförmliche Fragen geht, eigentlich nicht an uns ist, diese Übersetzung zu tätigen. Es ist vielmehr eine Sache des griechischen Parlaments oder aber der griechischen Regierung, uns sozusagen eine rechtsgültige, rechtsförmliche Übersetzung mitzuliefern. Das war sozusagen nur ein technischer Hinweis, und das soll nicht bedeuten, dass wir die Vorgänge in Griechenland nicht aufmerksam verfolgen würden und entsprechend auch Texte wahrnehmen, die verabschiedet werden.