γερμανική αστυνομία παραβιάζει εθνική κυριαρχία και συνθήκες σε ελληνικά και γερμανικά αεροδρόμια

Σάββατο 22 Ιουνίου 2019

Διαχρονικό γερμανικό σχέδιο εξολόθρευσης των Λαών της ανατολικής Ευρώπης μέχρι τα Ουράλια και για γερμανικό αποικισμό της ανατολικής Ευρώπης


Το ναζιστικό γενικό σχέδιο εξολόθρευσης των Λαών της ανατολικής Ευρώπης μέχρι τα Ουράλια και για γερμανικό αποικισμό της ανατολικής Ευρώπης

The Generalplan Ost (German pronunciation: [ɡenəˈʁaːlˌplaːn ˈɔst]; English: Master Plan for the East), abbreviated as GPO, was the Nazi German government's plan for the genocide and ethnic cleansing on a vast scale, and colonization of Central and Eastern Europe. It was to be undertaken in territories occupied by Germany during World War II. The plan was partially realized during the war, resulting directly and indirectly in the deaths of around 9.4 to 11.4 million ethnic Slavs by starvation, disease, ethnic cleansing, mass murder, or extermination through labor, including about 4.5 million Soviet citizens,[1] 2.8 to 3.3 million Soviet POWs,[2]1.8 to 3 million Poles,[3][4][5] 300 to 600 thousand Serbs[6][7] and 20 to 25 thousand Slovenes.[8] Its full implementation, however, was not considered practicable during the major military operations, and was prevented by Germany's defeat.[9][10]
The plan entailed the enslavementforced displacement, and mass murder of most Slavic peoples (and substantial parts of the Baltic peoples, especially Lithuanians and Latgalians[11]) in Europe along with planned destruction of their nations, whom the Nazis viewed as racially inferior in accordance to their racial theories.[12] The program operational guidelines were based on the policy of Lebensraum designed by Adolf Hitler and the Nazi Party in fulfilment of the Drang nach Osten (drive to the East) ideology of German expansionism. As such, it was intended to be a part of the New Order in Europe.[13]
The master plan was a work in progress. There are four known versions of it, developed as time went on. After the invasion of Poland, the original blueprint for Generalplan Ost (GPO) was discussed by the RKFDV in mid-1940 during the Nazi–Soviet population transfers. The second known version of GPO was procured by the RSHA from Erhard Wetzel in April 1942. The third version was officially dated June 1942. The final settlement master plan for the East came in from the RKFDV on October 29, 1942. However, after the German defeat at Stalingrad planning of the colonization in the East was suspended, and the program was gradually abandoned.

Percentages of ethnic groups to be destroyed and/or deported to Siberia by Nazi Germany from future settlement areas.[24][25][11]
Ethnic group / NationalityPopulation percent subject to removal
Russians[26][25]50–60% to be physically eliminated and another 15% to be sent to Western Siberia
Estonians[11][27]almost 50%
Latvians[11]50%
Czechs[25]50%
Ukrainians[25]65%
Belarusians[25]75%
Poles[25]20 million, or 80–85%
Lithuanians[11]85%
Latgalians[11]100%




Death toll of World War II & military wounded by country
(when the number of deaths in a country is disputed, a range of war losses is given)
The details of the figures are provided in the footnotes
CountryTotal population
1/1/1939
Military
deaths from all causes
Civilian deaths due to
military activity and crimes against humanity
Civilian deaths due to
war-related famine and disease
Total
deaths
Deaths as % of
1939 population
Military
wounded
 Soviet Union (within 1946–91 borders[124])AY188,793,000[125][126]8,668,000[127][128][129] to 11,400,000[130][131][132][133]4,500,000[134] to 10,000,000[135][136][137]8,000,000 to 9,000,000[138][139][140]20,000,000[141] to 27,000,000[142][143][144][145][146](see table below)AY414,685,593[23]


 Poland(within 1939 borders)AS34,849,000[111]240,000[112]5,620,000[113]
to 5,820,000[114]
5,900,000[115]
to 6,000,000[116]
16.93 to 17.22766,606

Ostsiedlung (German pronunciation: [ˈɔstˌziːdlʊŋ], literally east settling), in English called the German eastward expansion, was the medieval eastward migration and settlement of Germanic-speaking peoples from the Holy Roman Empire, especially its southern and western portions, into less-populated regions of Central Europe, parts of west Eastern Europe, and the Baltics. The affected area roughly stretched from Estonia in the north all the way to Slovenia in the south and extended into Transylvania, modern-day Romania in the east. In part, Ostsiedlung followed the territorial expansion of the Empire and the Teutonic Order.
According to Jedlicki (1950), in many cases the term "German colonization" does not refer to an actual migration of Germans, but rather to the internal migration of native populations (Poles, Hungarians, etc.) from the countryside to the cities, which then adopted laws modeled on those of the German towns of Magdeburg and Lübeck.
Before and during the time of German settlement, late medieval Central and Eastern European societies underwent deep cultural changes in demography, religion, law and administration, agriculture, settlement numbers and structures. Thus Ostsiedlung is part of a process termed Ostkolonisation ("east colonization") or Hochmittelalterlicher Landesausbau ("high medieval land consolidation"), although these terms are sometimes used synonymously.
Ethnic conflicts erupted between the newly arrived settlers and local populations and expulsions of native populations are also known.[1] In several areas subject to the Ostsiedlung, the existing population was later discriminated against and pushed away from administration.[2][3]
In the 20th century, the Ostsiedlung was heavily exploited by German nationalists, including the Nazis, to press the territorial claims of Germany and to demonstrate supposed German superiority over non-Germanic peoples, whose cultural, urban and scientific achievements in that era were undermined, rejected, or presented as German.
Drang nach Osten
Drang nach Osten (German: [ˈdʁaŋ nax ˈʔɔstn̩], "Drive to the East",[1] "push eastward",[2] "drive toward the East"[3] or "desire to push East"[4]) was a term coined in the 19th century to designate German expansion into Slavic lands.[3] The term became a motto of the German nationalist movement in the late 19th century.[5] In some historical discourse, Drang nach Osten combines historical German settlement in Central and Eastern Europe, medieval (12th-13th-century)[6] military expeditions like those of the Teutonic Knights (see Northern Crusades), and Germanisation policies and warfare of modern German states such as those reflecting the Nazi Lebensraum concept.[2][7]
In Poland the term Drang nach Osten was used in describing programs of Germanizing Poland,[1] while in Germany the slogan was part of a wider nationalist approbation of medieval German settlement in the east and of the idea of the "superiority of German culture".[1] The slogan Drang nach Westen ("Drive to the West"), derived from Drang nach Osten, was used to depict an alleged Polish drive westward.[1][8]
The concept of Drang nach Osten was a core element of German nationalism and a major element of Nazi ideology. As Adolf Hitler said on 7 February 1945, "It is eastwards, only and always eastwards, that the veins of our race must expand. It is the direction which Nature herself has decreed for the expansion of the German peoples."

Germanisation (also spelled Germanization) is the spread of the German languagepeople and culture. It was a central plank of German conservative thinking in the 19th and 20th centuries, during a period when conservatism and Ethno-nationalism went hand-in-hand. In linguistics, Germanisation also occurs when a word from the German language is adopted into a foreign language (for this purpose, the German language has a special word Eindeutschung in contrast to the general translation Germanisierung).
Under the policies of states such as the Teutonic OrderAustria, the German Empire, and Nazi Germany, non-Germans were often prohibited from using their native language,[1] and had their traditions and culture suppressed. In addition, colonists and settlers were used to upset the population balance. During the Nazi era Germanisation turned into a policy of ethnic cleansing and later into the genocide of some non-German ethnic groups.

Πέμπτη 6 Ιουνίου 2019

Ράδιο 98.4 Ηράκλειο, Κρήτη, Γ.Μαργαρίτης : Η αλαζονική συμπεριφορά της Γερμανίας και η προχειρότητα της Ρηματικής Διακοίνωσης



Ο καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας στο ΑΠΘ Γιώργος Μαργαρίτης, στηλίτευσε την αλαζονική συμπεριφορά της Γερμανίας με το «Όχι» στο αίτημα της Ελλάδας με ρηματική διακοίνωση για τις επανορθώσεις από την περίοδο της Κατοχής, σημειώνοντας ότι στη ουσία μας αγνοεί ακόμη κι ως ύπαρξη κράτους, όταν είμαστε από εκείνες της χώρες που 70 και πλέον χρόνια μετά, συνθήκη ειρήνης δεν έχει υπογραφεί από πλευράς της, ακριβώς για να μην αναλάβει τις υποχρεώσεις της στο θέμα των επανορθώσεων. Στιγμάτισε την νέα προκλητική συμπεριφορά του Ρίχτερ και αναρωτήθηκε τι λένε πλέον ακόμη και οι εν Ελλάδι υποστηρικτές του στο παρελθόν, ενώ περιέγραψε γιατί κατά την γνώμη του η Ρηματική Διακοίνωση της Ελληνικής Κυβέρνησης είναι πρόχειρη παραμονές εκλογών , για λόγους εντυπώσεων και μόνο



Τετάρτη 5 Ιουνίου 2019

Ο επίσημος αισχρότατος και ιμπεριαλιστικός σχολιασμός της γερμανίας στην ελληνική ρηματική διακοίνωση για διαπραγματεύσεις για τις γερμανικές αποζημιώσεις



https://www.auswaertiges-amt.de/de/newsroom/regierungspressekonferenz/350810#content_0

Erklärungen des Auswärtigen Amts in der Regierungspressekonferenz vom 05.06.2019

Forderung Griechenlands nach Verhandlungen über Reparationen

FRAGE VALASSOPOULOS: Eine Frage an das Außenministerium: Griechenland hat Deutschland gestern eine diplomatische Verbalnote geschickt und fordert offizielle Verhandlungen über Kriegsreparationen. Wissen Sie das, und was sagen Sie dazu?



BREUL (AA): Ich kann Ihnen bestätigen, dass wir gestern eine Verbalnote erhalten haben; die hat der griechische Botschafter im Auswärtigen Amt übergeben. Den Inhalt prüfen wir derzeit, ebenso die Resolution des griechischen Parlaments zu diesem Thema, die Ihnen bekannt ist. Eine Verbalnote ist grundsätzlich eine Art der vertraulichen Kommunikation, daher werde ich mich zum genauen Inhalt hier nicht weiter äußern können.
FRAGE PAPPAS: Herr Breul, zum genauen Inhalt vielleicht nicht, aber zu der Position der deutschen Regierung zu diesem Thema vielleicht doch, oder?
BREUL: Ja, ich glaube, das hat Herr Seibert hier schon getan ‑ ich meine, es war irgendwann Ende April ‑, und an dieser grundsätzlichen Position hat sich nichts geändert.
ZUSATZFRAGE PAPPAS: Zu dieser Position der deutschen Regierung gehört die Äußerung, dass dieses Thema schon abgeschlossen worden sei, und dazu gehört auch das Thema der Zwangsanleihe, die Deutschland in Griechenland während der deutschen Besatzung im Zweiten Weltkrieg genommen hat. Diese Zwangsanleihe damals war ein bilateraler Vertrag zwischen der Reichsbank und der griechischen Bank, und die Frage ist: Warum gehört das auch zu diesem Topf von Kriegsreparationen, wobei zwei Raten allerdings schon zurückgezahlt worden sind?
BREUL: Ich kann dazu nur sagen, dass auch die Frage der Anleihe keine neue ist und unserer Meinung nach ‑ ich kann es gerne wiederholen ‑ über 70 Jahre nach dem Kriegsende und mehr als 25 Jahre nach dem Zwei-plus-Vier-Vertrag die Reparationsfrage rechtlich und politisch abgeschlossen ist.
FRAGE: Das war der erste offizielle Schrieb von Griechenland. Ist eine offizielle Antwort von Deutschland nicht angebracht?
BREUL: Wie gesagt, das ist eine Verbalnote, die gestern eingegangen ist. Die werden wir prüfen. Manche Verbalnoten bedürfen einer Antwort, andere bedürfen es nicht. Da wage ich heute keine Prognose.
FRAGE KOUPARANIS: Nun wollen Sie nicht zum Inhalt der griechischen Verbalnote eingehen, aber das griechische Außenministerium hatte eine Erklärung abgegeben und gibt den Inhalt der Verbalnote wieder, nämlich die Forderung, dass Griechenland mit Deutschland in Gespräche eintritt, was die Forderung nach Wiedergutmachung, nach Reparationszahlungen, und die Zwangsanleihe während der Besatzungszeit betrifft.
Das vierte Thema ‑ vielleicht können Sie mir da eine Antwort geben, Frau Fietz ‑ ist das Thema von Raubkunst, also geraubten griechischen Kulturgütern. Was ist denn die grundsätzliche deutsche Haltung dazu?
FIETZ (BReg): Lassen Sie mich bitte noch einmal ganz grundsätzlich sagen ‑ was Herr Seibert hier an dieser Stelle auch schon gesagt hat ‑, dass sich Deutschland seiner historischen Verantwortung auf jeden Fall bewusst ist und dass wir um die große Schuld und um das große Leid wissen, dass Deutschland und Deutsche zuzeiten des Nationalsozialismus über Griechenland gebracht haben. Die Lehre, die wir daraus ziehen, ist, alles daranzusetzen, dass Deutschland und Griechenland als Freunde und Partner gute Beziehungen haben und dass sie sich gegenseitig zum Wohl beider Länder unterstützen. Das ist erst einmal das Grundsätzliche. Was das Juristische anbelangt, ist die deutsche Position hier auch klargestellt worden.
Was das Kunstthema anbelangt, gilt natürlich auch grundsätzlich, dass man im guten Einvernehmen miteinander handeln möchte. Details kann ich Ihnen dazu an dieser Stelle allerdings nicht nennen.
FRAGE PAPPAS: Vor ein paar Monaten ist eine Initiative namens „Respekt für Griechenland“ ins Leben gerufen worden. Das sind allein deutsche namhafte Politiker, Historiker und Künstler, die einen Dialog mit Griechenland fordern und eine Lösung vorschlagen. Dazu gehört auch die Entschädigung der griechischen Juden sowie auch Infrastrukturprojekte in Orten, an denen Gräueltaten passiert sind, und auch die sogenannte Zwangsanleihe. Wie steht die Bundesregierung dazu? Hat sie davon Notiz genommen? Kennt sie diese Initiative? Das ist eine rein deutsche Initiative.
BREUL: Zu dieser konkreten Initiative bin ich jetzt hier an dieser Stelle nicht sprechfähig; da mache ich mich gerne noch einmal schlau, wie das unsere Experten im Haus sehen.
Ich möchte aber noch einmal betonen: Natürlich setzen wir auf den Dialog mit Griechenland, natürlich stehen wir zu unserer politischen und moralischen Verantwortung für die Verbrechen im Zweiten Weltkrieg; das ist keine Frage. Uns ist nur wichtig, den Aspekt zu betonen, dass die Frage der Reparationen politisch und rechtlich abgeschlossen ist. Das schließt natürlich nicht aus, dass wir auch weiter daran arbeiten, etwa eine gemeinsame Erinnerungskultur zu entwickeln und sichtbare Zeichen der Versöhnung zu setzen. Wir haben zum Beispiel einen Deutsch-Griechischen Zukunftsfonds eingerichtet, mit dem wir Projekte vorantreiben wollen, die auf eine gemeinsame gute Zukunft der beiden Länder abzielen.
Es ist also nicht so, dass wir hier einfach das wiederholen, was wir immer gesagt haben, und damit ist Schluss. Nein, wir stehen zum Dialog, wir stehen zur Zusammenarbeit, und dabei soll es auch bleiben.
FRAGE KOUPARANIS: Herr Breul, in einem Bericht der Onlineausgabe einer auflagenstarken deutschen Zeitung habe ich das gestern gelesen. Da beruft man sich auf das Auswärtige Amt, und es heißt, dass mit der Verbalnote gestern auch der Bericht des griechischen Parlaments ‑ ich weiß nicht, 300 Seiten oder so ‑ übergeben worden sei ‑ es war aber recht missverständlich, ob das tatsächlich geschehen ist ‑ und dass Sie eben Zeit bräuchten, um sich über diesen Bericht kundig zu machen. Kann es denn sein, dass dieser Bericht, der 2016 fertiggestellt wurde und schon im letzten Jahr in Griechenland online zu lesen war, von der diplomatischen Vertretung in Athen dem Amt nicht übermittelt wurde?
BREUL: Doch. Ich glaube, Sie beziehen sich da auf eine Passage, in der wir darauf hingewiesen haben, dass uns die griechische Übersetzung des Parlamentsbeschlusses nicht vorliegt. Das heißt nicht, dass wir nicht verstehen würden, was da drinsteht, sondern dass es, da es da auch um rechtsförmliche Fragen geht, eigentlich nicht an uns ist, diese Übersetzung zu tätigen. Es ist vielmehr eine Sache des griechischen Parlaments oder aber der griechischen Regierung, uns sozusagen eine rechtsgültige, rechtsförmliche Übersetzung mitzuliefern. Das war sozusagen nur ein technischer Hinweis, und das soll nicht bedeuten, dass wir die Vorgänge in Griechenland nicht aufmerksam verfolgen würden und entsprechend auch Texte wahrnehmen, die verabschiedet werden.

Τρίτη 21 Μαΐου 2019

Όταν ο Φραντς πάει διακοπές Αθήνα. Εξευτελισμός της Ελληνικής Δημοκρατίας από την γερμανική αστυνομία μέσα στην ίδια την Ελλάδα. Έλεγχος ταυτοτήτων από γερμανό αστυνομικό ονόματι Franz με πολιτικά στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος των Αθηνών χωρίς καμία εξήγηση και αναφορά με βάση ποιό νόμο πραγματοποιούνται αυτοί οι έλεγχοι


Σε πτήση από Αθήνα για Στουτγκάρδη στις 19 Μαΐου 2019 τον έλεγχο τον ταυτοτήτων τον πραγματοποιήσε εκτός από το προσωπικό του αεροδρομίου και ένας ξανθός κύριος με διακριτικά που έγραφαν μόνο athensairport και εάν διέκρινα καλά στο καρτελάκι του έγραφε με λατινικούς χαρακτήρες Franz . Ο συγκεκριμένος κύριος οχι μόνο επέβλεπε την διαδικασία όπως κάνουν οι άλλοι Γερμανοί αστυνομικοί στην Θεσσαλονίκη παραβιάζοντας κάθε λογική αλλά έπαιρνε ενεργό ρόλο ελέγχοντας ο ίδιος τις ταυτότητες των επιβατών σε άπταιστα γερμανικά και τις μόνες λέξεις στα ελληνικά να είναι ευχαριστώ με καθαρή γερμανική προφορά. Έντονη ήταν η απορία Γερμανών επιβατών τι ακριβώς κάνει ο κύριος αυτός. Η απάντηση του στους Γερμανούς επιβάτες ήταν στα γερμανικά αόριστα...Είμαι εδώ για να κάνω έλεγχο. Μάλιστα επιβάτες που ήταν κατά την κρίση του υπερβολικά 《σκουρόχρωμοι》 έτυχαν από τον συγκεκριμένο κύριο εξονυχιστικό έλεγχο των ταυτοτήτων και διαβατηρίων τους με ειδικό μεγεθυντικό φακό. Η ελληνική αστυνομία από όλη αυτή την διαδικασία ελέγχου ήταν παντελώς απούσα. Η απόδειξη ότι ο συγκεκριμένος κύριος ήταν Γερμανός αστυνομικός φαίνεται κι από το ότι όλως περιέργως δεν τύχαμε του συνηθισμένου εξευτελιστικού ελέγχου στο αεροδρόμιο της Στουτγκάρδης από την γερμανική αστυνομία. Προφανώς αφού ο μάλλον συνάδελφος τους έκανε ο ίδιος την δουλεία αυτή στην Αθήνα χωρίς καν να μας πει την ιδιότητα του.

Εξευτελισμός της Ελληνικής Δημοκρατίας και των κρατικών οργάνων της και των επιβατών από Ελλάδα από την γερμανική αστυνομία στο αεροδρόμιο της Στουτγκάρδης καθώς και έλεγχος ταυτοτήτων από γερμανό αστυνομικό με πολιτικά στο αεροδρόμιο της Μακεδονία της Θεσσαλονίκης χωρίς καμία εξήγηση και αναφορά με βάση ποιό νόμο πραγματοποιούνται αυτοί οι έλεγχοι


















Στις 25 Νοεμβρίου 2018 ταξίδεψα με την αεροπορική εταιρεία aegean από Θεσσαλονίκη προς Στουτγκάρδη με απευθείας πτήση.
Όπως πάντα υπήρξε ο σχετικός έλεγχος ταυτοτήτων και εισιτηρίων όλων των επιβατών από την υπηρεσία αεροδρομίου καθώς και από την ελληνική αστυνομία στο αεροδρόμιο Μακεδονία.
Όταν φτάσαμε στην Στουτγάρδη και  βγήκαμε από το αεροπλάνο και ενώ βρισκόμασταν ακόμη στην 《φυσούνα》συναντήσαμε τρεις αστυνομικούς της γερμανικής ομοσπονδιακής αστυνομίας με αστυνομική στολή. Οι συγκεκριμένοι αστυνομικοί ζητούσαν από όλους το τονίζω όλους τους επιβάτες επίδειξη αστυνομικής ταυτότητας. Ο έλεγχος αυτός μας είχε αναγγελθεί από τις αεροσυνοδούς αμέσως μόλις προσγειωθήκαμε στην Στουτγάρδη. Όπως μας είπαν στο μικρόφωνο 《οι γερμανικές αρχές πραγματοποιούν έλεγχο ταυτοτήτων, παρακαλούμε να έχετε την αστυνομική σας ταυτότητα κατά την έξοδο σας από το αεροπλάνο.》Καμία επιπλέον ενημέρωση σύμφωνα με ποιόν νόμο ή κανονισμό γίνεται αυτός ο επιπλέον έλεγχος και παραβιάζεται η συνθήκη Σένγκεν.
Εδώ πρέπει να τονίσω πως το παραπάνω σκηνικό χωρίς καμία εξαίρεση επαναλαμβάνεται απαράλλαχτο εδώ και δύο μισή χρόνια για τις επιβάτες με απευθείας πτήσεις προς Στουτγκάρδη και από όσο έχω ταξιδέψει και στο αεροδρόμιο του Μονάχου.
Ο έλεγχος μάλιστα που γίνεται στην Στουτγάρδη πραγματοποιείται σε ένα μέρος του αεροδρομίου που όλοι οι επιβάτες που πρόκειται να επιβιβαστούν και βρίσκονται στις κοντινές πύλες μας βλέπουν ξεκάθαρα λόγω του ότι το διαχωριστικό στο μέρος αυτό είναι με γυαλί. Δηλαδή υπάρχει γελοιοποίηση και εξευτελισμός των επιβατών από την Ελλάδα. Μπορούν Μάλιστα να δουν και να ακούσουν τα ονόματα μας στις ταυτότητες λόγω της κοντινής απόστασης δηλαδή τα προσωπικά δεδομένα καταπατώνται μαζικά.
Στην συγκεκριμένη πτήση αποφάσισα να ζητήσω εξηγήσεις από τους ομοσπονδιακούς αστυνομικούς για αυτόν τον επιπλέον μαζικό έλεγχο που προκαλεί σοβαρή ταλαιπωρία και καθυστέρηση των επιβατών από Ελλάδα.
Ακολουθεί ο διάλογος:
-με ποιο άδεια και εξουσιοδότηση μας ελέγχετε τις ταυτότητες εκ νέου αφού οι Έλληνες αστυνομικοί και η υπηρεσία του αεροδρομίου μας έχει ελέγξει ήδη στην Θεσσαλονίκη;
Απάντηση-Έτσι πρέπει λόγω της μεταναστευτικής κρίσης.
-έχουμε ελεγχθεί ήδη όμως στην Θεσσαλονίκη πριν μπούμε στο αεροπλάνο. Δεν επιτρέπεται να μας ελέγξετε πάλι. Είναι ταξίδι ανάμεσα σε δύο κράτη της συμφωνίας Σένγκεν. Καταπατείτε την διεθνή συμφωνία.  
Απάντηση-δεν έχουμε καμία εμπιστοσύνη στην Ελλάδα και την ελληνική αστυνομία. Δεν μπορούν να φυλάξουν τα σύνορα.
-δεν θέλω να ελεγχθώ πάλι, τι θα συμβεί εάν δεν δεχτώ;
Απάντηση-Πρέπει να σας πάω στον ανώτερο μου και να μιλήσετε μαζί του.
Συγχρόνως άκουγα δίπλα μου να έχει δημιουργηθεί πρόβλημα σε επιβάτρια με πολωνική ταυτότητα. Οι αστυνομικοί αντιδρούσαν σαν να μην καταλάβαιναν τι ταυτότητα είναι αυτή και ως να αμφέβαλαν για την αυθεντικότητα. Οι αστυνομικοί ρωτούσαν την τρομαγμένη επιβάτρια για ποιόν λόγο έρχεται στην Γερμανία διαπράτοντας ακόμα μια παραβίαση καθώς δεν έχουν το δικαίωμα βάση της συμφωνίας Σενγκεν να θέτουν τέτοιες ερωτήσεις. Στην ερώτηση της επιβάτριας γιατί της θέτουν αυτήν την ερώτηση η απάντηση των αστυνομικών ήταν αποστομοτική<< δεν βλέπετε στην τηλεόραση τι γίνεται με τους μετανάστες στην Ελλάδα;>> Σε αυτό το σημείο απευθύνομαι σε αυτόν τον αστυνομικό γιατί όπως κατάλαβα ήταν ο διοικητής. Του θέτω την ερώτηση:
-Πως γίνεται όταν ταξιδεύω από άλλη χώρα της Σένγκεν π.χ. την Αυστρία δεν κάνετε κανένα έλεγχο όταν φτάνουμε;
Απάντηση-ναι, κάνουμε μόνο όπου υπάρχει μεταναστευτικό πρόβλημα
-δεν είναι σωστό αυτό όταν έρχομαι από Ιταλία πάλι δεν πραγματοποιείτε κάποιον επιπλέον έλεγχο.
Απάντηση-κάνουμε έλεγχο και στους επιβάτες από την Ιταλία.
-αυτό είναι απολύτως λάθος, ποτέ δεν μου έγινε έλεγχος όταν ταξίδεψα από Ιταλία τα τελευταία 2 χρόνια. Σας επαναλαμβάνω έχουμε ήδη ελεγχθεί στην Θεσσαλονίκη. Δεν επιτρέπεται να μας ελέγχετε. Παραβαίνετε την συμφωνία Σένγκεν!
Απάντηση-δεν έχουμε καμία εμπιστοσύνη στην ελληνική αστυνομία. Είναι εντελώς ανίκανοι να φυλάξουν τα σύνορα, εάν μπορούσαν να κάνουν την δουλειά τους δεν θα ήμασταν εδώ τώρα. Η Ελλάδα δεν μπορεί να καταφέρει τίποτα!
-Πείτε μου με βάση ποιόν νόμο παραβιάζετε την συμφωνία Σένγκεν μαζικώς και κατ' εξακολούθηση εδώ και δύο και μισή χρόνια;
Απάντηση-Νόμος 23 παράγραφος α ομοσπονδιακού νόμου.
-Γιατί δεν ελέγχετε ποτέ μα ποτέ τις ταυτότητες όσων ταξιδεύουν από Στουτγκάρδη για Ελλάδα στο αεροδρόμιο της Στουτγκάρδης όπως οφείλετε; Το μόνο που κάνετε είναι να σκανάρετε το barcode του εισιτηρίου. Μπορεί έτσι ο οποιοσδήποτε να ταξιδέψει στην θέση κάποιου άλλου για την Ελλάδα. Τι θα συμβεί εάν πετάξει έτσι ένας τρομοκράτης προς την Ελλάδα; Στις δυτικές χώρες έχουν γεννηθεί όσοι κάνουν τρομοκρατικές ενέργειες!
Απάντηση-ναι δεν κάνουμε έλεγχο. Δεν μας ενδιαφέρει ποιός ταξιδεύει προς την Ελλάδα και η Ελλάδα δεν έχει πει τίποτε για αυτό και δεν επέμενε να κάνουμε έλεγχο.
-Σας επαναλαμβάνω δεν επιτρέπεται αυτό που κάνετε. Δεν μας δείχνετε καν εδώ και δύο και μισή χρόνια βάσει ποιου νόμου το κάνετε.
Απάντηση-έτσι είναι, τώρα θα με ακούσετε εσείς, ο νόμος είναι ο 23α.
-μπορείτε να μου το γράψετε
Απάντηση-όχι εσείς θα το γράψετε.
Στο τέλος του δείχνω το διαβατήριο μου. Διαβάζει τα στοιχεία μου. Και μου το επιστρέφει λέγοντας μου, εντάξει κύριε ΧΧΧ με έναν τόνο, θέλοντας να μου δώσει να καταλάβω ότι το όνομα του το κατέγραψε.
Φεύγοντας ακούω τους παραπάνω να ξεσπούν σε δυνατά γέλια.
Σημείωση ποτέ δεν χρησιμοποίησαν οι αστυνομικοί την λέξη πρόσφυγες, παρά μόνο την λέξη μετανάστες.
Επίσης ούτε τώρα ούτε ποτέ τα δυο και μισή αυτά χρόνια δεν μας λένε τα ονόματα τους οι αστυνομικοί που μας καθυστερούν και μας ελέγχουν όλους. Διαφαίνεται ότι ένας λόγος για αυτόν τον έλεγχο είναι να μας δουν οι άλλοι ταξιδιώτες στο αεροδρόμιο να γελοιοποιούμαστε και να αντιμετωπιζόμαστε σαν ιθαγενείς αφού μας δημιουργούν μια απίστευτη καθυστέρηση σε σημείο που ταξιδιώτες να χάνουν τα επόμενα δρομολόγια. Καθώς ο έλεγχος είναι μόνο για να δουνε στο περίπου εάν η φωτογραφία της ταυτότητας πάνω κάτω του ίδιου επιβάτη είναι. Ούτε γίνεται κάποιος σοβαρός έλεγχος όπως όταν ταξιδεύει κάποιος εκτός της ζώνης Σένγκεν π.χ. Ελλάδα/Κύπρος. Όταν μάλιστα κάποιος επιβάτης είναι κατά την κρίση του γερμανού αστυνομικού πιό μελαμψός τότε καθυστερούν αυτόν τον επιβάτη περαιτέρω στην Στουτγκάρδη.
Ασχολήθηκα μόνος μου με το θέμα και βάσει αυτών που βρήκα η δυνατότητα που μου δίνει το γερμανικό κράτος είναι προφορική ή έγγραφη κατάθεσης μήνυση ενάντια στην γερμανική ομοσπονδιακή αστυνομία στην εισαγγελία της πόλης που διαμένω. Παράλληλα διαπίστωσα υπάρχουν αναφορές για ανάλογες υποθέσεις όπως εδώ http://www.vgstuttgart.de/pb/,Lde/Klage+gegen+Bundespolizei+wegen+verdachtsunabhaengiger+Personenkontrolle+im+ICE+erfolgreich/?LISTPAGE=2254014   Είναι μια απόφαση της εισαγγελίας Στουτγάρδης από το 2015 κατά της γερμανικής ομόσπονδιακής αστυνομίας για έλεγχο ταυτότητας  χωρίς υποψία κάποιας παράνομης ενέργειας. Ο έλεγχος αυτός όπως αναφέρεται παραβιάζει την συνθήκη Σένγκεν σε τρένο στα γαλλογερμανικά σύνορα το 2013.
Τα άνωθεν κατέθεσα εγγράφως ως μήνυση κατά της γερμανικής ομοσπονδιακής αστυνομίας ή καλύτερα προσπάθησα να το κάνω στην εισαγγελία Στουτγκάρδης στις 7 Δεκεμβρίου. Εκεί ήρθα αντιμέτωπος με έναν αστυνομικό που έκανε το παν με έντονα χλευαστικό τόνο απέναντί μου ωστε να με αναγκάσει να μην καταθέσω τον φάκελο με την μήνυση μου στην εισαγγελία και να γράψω απλώς μια επιστολή παραπόνων στην ομοσπονδιακή αστυνομία του αεροδρομίου Στουτγάρδης. Εν τέλει αφού επέμενα έλαβε τον φάκελο με τα έγγραφα της μήνυσης μου χωρίς να μου δώσει αριθμό πρωτοκόλλου ή οτιδήποτε άλλο αποδεικτικό ότι έγινε η μήνυση παρόλο που του το επισήμανα ότι πρέπει να το πρωτοκολλήσει. Επομένως αμφιβάλλω εάν η εισαγγελία Στουτγάρδης ασχοληθεί με την υπόθεση.
Στις 17 Δεκεμβρίου έγινα μάρτυρας καινούργιου περιστατικού αυτήν την φορά στο ίδιο το αεροδρόμιο Μακεδονία της Θεσσαλονίκης. Περιμένοντας στην πύλη για την πτήση μας προς Στουτγκάρδη και 5 λεπτά πριν αρχίσουν τον έλεγχο των ταυτοτήτων για την επιβίβαση στο αεροπλάνο έρχεται ένας άνδρας με πολιτικά που είχε στο λαιμό του μια κορδέλα που έγραφε στα γερμανικά με μικρά γράμματα μονο την λέξη αστυνομία δηλαδή Polizei. Ο κύριος αυτός όπως φαίνεται στο βίντεο που σας αποστέλλω παίρνει θέση δίπλα ακριβώς στις υπαλλήλους του αεροδρομίου που πραγματοποιούν τον έλεγχο ώστε να τις επιβλέπει και να βλέπει ακριβώς ποιός θα μπει στο αεροπλάνο καθώς και να βλέπει τα ονόματα στις ταυτότητες. Παράλληλα βγάζει ένα περίεργο κινητό που το κοιτάζει ανά τακτά διαστήματα και φαίνεται να κοιτάζει σε αυτό κάποιες φωτογραφίες καθώς και τηλεφωνεί με κάποιον στα γερμανικά. Η επίβλεψη καθώς και ο έλεγχος των ταυτοτητων μας από τον Γερμανό ,μάλλον ήταν αστυνομικός, έγινε χωρίς απολύτως καμία ενημέρωση. Ρώτησα τις υπαλλήλους του ελέγχου για ποιόν λόγο βρίσκεται εδώ ένας γερμανός αστυνομικός με πολιτικά.
Η απάντηση τους: ελέγχει τα διαβατήρια ετσι θέλει η Γερμανία.
Διερωτώμαι πως επιτρέπεται σε μάλλον αστυνομικό ( μπορεί και να έχει άλλη ιδιότητα) τρίτης χώρας να κάνει έλεγχο σε ελληνικό έδαφος; σημείωση το αεροδρόμιο Μακεδονία είναι γερμανικών συμφεροντων.
Επίσης σε άλλο βίντεο φαίνεται ένας Έλληνας μάλλον αστυνομικός με πολιτικά χωρίς κανένα σήμα να έρχεται μόνο για 2 λεπτά και συνομιλεί με τον Γερμανό και μετά αποχωρεί.
Το αίσθημα που έχει ένας επιβάτης μετά από τα παραπάνω συστηματικά περιστατικά στην Στουτγκάρδη όπως και την καινούργια παραπάνω μόδα στο αεροδρόμιο Θεσσαλονίκης είναι ότι δεν είναι πολίτης ενός ανεξάρτητου κράτους αλλά υπήκοος μιας χώρας με μειωμένη ή καθόλου κυριαρχία και αντιμετωπίζεται αναλόγως.

  Είναι εντελώς απαράδεκτη η συμπεριφορά της γερμανικής ομοσπονδιακής αστυνομίας απέναντι μας ακόμη κι εάν υπάρχει κάποια αλλαγή ή κάποια νέα ρύθμιση στην συνθήκη Σένγκεν λόγω των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών ή κάποιος νόμος ή οτιδήποτε άλλο που όντως καλύπτει νομικά την γερμανική ομοσπονδιακή αστυνομία να διενεργεί τον παραπάνω έλεγχο, κάτι το οποίο και θέλω να το τονίσω δεν μας έχει αναφερθεί προφορικά ή γραπτά ποτέ μα ποτέ αυτά τα δύο μισή χρόνια.
Αυτό που πάνω από όλα με εξέπληξε και με εξόργισε είναι η απόλυτη υποτιμητική ρητορική από αστυνομικούς της γερμανικής ομοσπονδιακής αστυνομίας για την Ελληνική Δημοκρατία ως κρατική οντότητα και τα όργανα της χωρίς κανένα φραγμό ότι τους ακούνε άλλοι ταξιδιώτες ή ότι τέτοιες εκφράσεις είναι ανεπίτρεπτες να εκφράζονται δημοσίως από δημόσιους λειτουργούς ενός κράτους και ειδικά ενός κράτους με αυτήν εγκληματική ιστορία.